Sokakların kızı...

Burayı çok kullanmadığım aşikar, bazen aklıma gelir de şöyle bir bakarım, bazen de söyleyecek iki çift lafım varsa ziyaret ederim, o kadar.

Dün iki önceki postu farkettim, içim burkuldu. Sokakların kızı demişim onun için, güzel ve özel kız Karabiber.

O günden 3 gün sonra dışarda tek bacağının derisi tamamen soyulmuş, bazı dişleri kırılmış ve çenesi kötü durumda buldu Zeliş onu. Önceki gün bina kapısının önünde kan görmüştüm de anlam verememiştim, meğer yaralandıktan sonra bize gelmeye çalışmış ama binadakilerin kapalı tutmak konusunda ısrarcı olduğu o demir kapıyı aşamamış. Ertesi gün Zeliha onu bulduğunda öyle kötüymüş ki hemen veterinere koşmuşlar. Onları veterinerden aldığımda o canlı, sevimli, beni görünce hemen bacaklarıma dolanan kedi gitmiş, yerine inleyecek kadar bile hali kalmamış bir kedi gelmişti.

Allah insanı iddiasından vurur...

Bu cümleyi duyalı bir yıl olmadı daha. Yeri de tarihi de dün gibi hatırlıyorum. Duyar duymaz gözlerimin gölgelenmesini ve İsmet Özel'e dair anılarımın film şeridi gibi gözlerimin önünden geçmesini hızlıca. Sahi neden daha önce duymamıştım bu sözü.

Bu kadar etkilenmemdendir belki, o gün bu gündür cümlenin hayat bulmuş hali gibi geziyorum ortada. Büyük iddialarım yoktur aslında. Ama genellemelerim ve tercihlerim var. Ne zaman bunlara ters düşen bir durumla karşılaşsam beynimde bu söz yankılanır aniden.

Biri fotoğrafımızı çekseydi...

Uyuyan kedileri rahatsız etmemek için ışığını kapattığım odam, dergimi okuyabilmek için açtığım masa lambamın sarı ışığıyla loşlaşmış. 

Çiçekli nevresimim üzerinde bağdaş kurmuş oturuyorum. 

Önümde İsmet Özel Yalnızlığı başlıklı yazısı açık derginin. 

Sağ yanımda yatakta kıvrılıp uyumuş siyah bir kedi: Karabiber. Sokakların kızı o. Arada misafirimiz olur dışarıların yorgunluğunu atmak için üzerinden. 

Sol yanımda çalışma sandalyemde kıvrılıp uyumuş sarı bir kedi: Badem. Dışarıların yavru kedisiydi o da bir zamanlar, şimdi evimizin neşesi.

Biri fotoğrafımızı çekseydi...

Rızkın peşinden gelir...

Okula vardığımda elimde kız kardeşimin aldığı sandviç poşeti vardı. Odama eşyalarımı bıraktıktan sonra kantinden çayımı aldım ve poşeti açtım. Kaşarlı, domatesli, biberli, salamlı bir sandviç bana bakıyordu. Önce neden beyaz peynirli almadığını düşündüm çünkü yıllardır salam-sosis yemeyiz. Sonra sebebini merak etmekten vazgeçip ayırdım salamları bir peçetenin üzerine. Dışarıda onlarca kedi var, birinin nasibi vardı belli ki.

İd mi süper ego mu?

Duygularını, düşüncelerini, hislerini kağıda dökmeyi çok seven bir kız var içinde. Belki de bir kadın. Olgun çünkü. Öyle bir sevgi ki, istek ve arzu içeriyor. Çok acıktığında yemek yemek ister gibi, üşüdüğünde ısınmak ister gibi. İd bu. Bir amacı, hedefi, gayesi olmadan istiyor. Süper ego sürekli ona engel olmaya çalışıyor:

- Yapma, ileride yazdıkların karşına çıkabilir

- İçinden geçen her şeyi yazmak zorunda değilsin

Zeynoşun gelişi...

Aylardır bekliyoruz onu, hayaller kuruyoruz, merak ediyoruz nasıl bir bebek olacağını.
Ansızın gelmesini beklediğimiz için sık sık hatırlatıyorum Hüsna'ya: Bana haber vermeyi unutmayın sakın...
Ama öyle olmuyor Zeynep hanımın gelişi, o yerinden memnun gibi, dünyayı hiç merak etmiyor.

Bunaldım

Bunaldım.
Herkesin birbirinin yüzüne gülüp arkasından konuşmasından,
iyi işlere karşı çıkanlardan,