Allah insanı iddiasından vurur...

Bu cümleyi duyalı bir yıl olmadı daha. Yeri de tarihi de dün gibi hatırlıyorum. Duyar duymaz gözlerimin gölgelenmesini ve İsmet Özel'e dair anılarımın film şeridi gibi gözlerimin önünden geçmesini hızlıca. Sahi neden daha önce duymamıştım bu sözü.

Bu kadar etkilenmemdendir belki, o gün bu gündür cümlenin hayat bulmuş hali gibi geziyorum ortada. Büyük iddialarım yoktur aslında. Ama genellemelerim ve tercihlerim var. Ne zaman bunlara ters düşen bir durumla karşılaşsam beynimde bu söz yankılanır aniden.


Bugün de yaşadım. Açmıyorum konuyu. Ömür yeter de yıllar sonra bu bloğun varlığını hatırlar ve bu yazıyla karşılaşırsam mevzuyu hatırlar mıyım acaba? Değerli bir anıya mı dönüşmüş olur, hafızada yer dahi tutmayan gereksiz bir ayrıntıya mı? Kim bilir...