Rızkın peşinden gelir...

Okula vardığımda elimde kız kardeşimin aldığı sandviç poşeti vardı. Odama eşyalarımı bıraktıktan sonra kantinden çayımı aldım ve poşeti açtım. Kaşarlı, domatesli, biberli, salamlı bir sandviç bana bakıyordu. Önce neden beyaz peynirli almadığını düşündüm çünkü yıllardır salam-sosis yemeyiz. Sonra sebebini merak etmekten vazgeçip ayırdım salamları bir peçetenin üzerine. Dışarıda onlarca kedi var, birinin nasibi vardı belli ki.

İd mi süper ego mu?

Duygularını, düşüncelerini, hislerini kağıda dökmeyi çok seven bir kız var içinde. Belki de bir kadın. Olgun çünkü. Öyle bir sevgi ki, istek ve arzu içeriyor. Çok acıktığında yemek yemek ister gibi, üşüdüğünde ısınmak ister gibi. İd bu. Bir amacı, hedefi, gayesi olmadan istiyor. Süper ego sürekli ona engel olmaya çalışıyor:

- Yapma, ileride yazdıkların karşına çıkabilir

- İçinden geçen her şeyi yazmak zorunda değilsin

Zeynoşun gelişi...

Aylardır bekliyoruz onu, hayaller kuruyoruz, merak ediyoruz nasıl bir bebek olacağını.
Ansızın gelmesini beklediğimiz için sık sık hatırlatıyorum Hüsna'ya: Bana haber vermeyi unutmayın sakın...
Ama öyle olmuyor Zeynep hanımın gelişi, o yerinden memnun gibi, dünyayı hiç merak etmiyor.

Bunaldım

Bunaldım.
Herkesin birbirinin yüzüne gülüp arkasından konuşmasından,
iyi işlere karşı çıkanlardan,

Emani...

Günlerdir bir yumru taşıyorum boğazımda, düğümlendi kaldı, hiç gitmeyecek gibi, adını gördükçe yine hissettirecek kendini, yine zorlaştıracak nefes almamı. Ağlayınca geçer ya hani bazı yumrular, bu öyle değil, gözyaşları alıp götürmüyor onu, besliyor.

Emani...