Yetinmemeli...

Yetinmek, yetinmek diyip duruyoruz da acaba biraz abartıyor muyuz?
Nereye kadar yetinmek, neler için yetinmek?
Genellememek lazım yetinmeyi.
Evet Allah'ın sana verdikleriyle, düzeltmenin senin iradene hiç kalmadığı şeylerle yetinirsin.
Çalışıp çabalayıp tevekkül ettikten sonra çıkan sonuçla yetinirsin.

Peki yaptığın iyiliklerle ya da ibadetlerle de yetinmeli misin?
Her zaman daha fazlasının peşinde olmamalı mısın?
Ufacık bir iyilik yaptın diye duyduğun haz yetmeli mi sana?
Bir nafile orıç tuttun diye tamam mı olmalı herşey?

Bunları kendi kendime soruyorum...
Neden daha fazlası için uğraşmıyorum?
Neden bir hayat gayesinin peşinden sağlam adımlarla koşmuyorum?
Neden bu kadar boş zamanım varken istediğim gibi değerlendiremiyorum?
Neden  güçlü bir irade sahibi olamıyorum?
Madem bolca sorguluyorum, neden bir türlü harekete geçemiyorum?

Kararlı olmalı insan, ben de kararlı olacağım!
Çevresel faktörlerden etkilenmemeyi, kendimi daha iyi kontrol edebilmeyi öğreneceğim.
Bunun için neler yapmalı diye düşünmeye başlayacağım artık.
Kendime kendimce yöntemler bulacağım.
Daha fazla ibadet ve daha fazla iyilik için uğraşacağım.
İnsanların cesaretimi kırmasına ve bana engel olmasına müsade etmeyeceğim.
Yetinmeyeceğim artık!

Değer vermeli...

Birbiriyle ilgili fikirleri olmalı insanların.
Hangi rengi sever, neler yapmaktan hoşlanır, korkuları nelerdir, kimlere değer verir, kimlerden pek haz etmez, hangi yemekleri sever, nasıl müzik ve filmlerden hoşlanır...
Sorular uzar gider aslında ama asıl mesele bunların gerçekten önemli olup olmadığı.
Oturup birbirimize bu soruları yöneltelim demiyorum ben, yaşadıkça farkedelim birbirimizle ilgili ayrıntıları.
Her insan bir birey, her insan bir fark, her insan bir ayrım...
Bu farklılıkları gözlemleyelim, kendimizce değerler çıkaralım onlardan.
Karşımızdaki insanların nasıl bir yapıya sahip olduklarını, onlarla ilgili detayları farkedelim.
Onlara değer verelim.
Sadece an için yaşamayalım.

Düşünebiliyor musunuz siz ailenizden, arkadaşlarınızdan bahsederken sizi sadece dinleyip geçen birini.
Ya da onunla uzun süredir bir arkadaşlığınız olmasına rağmen sizinle ilgili aslında hiç bir fikri olmayışını.
Bunca zamandır konuştuğunuz, paylaştığınız şeyleri sadece o anda paylaşıp geçtiğini...

Evet insan unutkan olabilir, böyle şeylere değer vermeyebilir.
Öyleyse neye değer verecek bu insan?
Bu hayatta insandan daha çok değer verilecek ne var?
Sadece ben dememeli bir insan, empati de kurabilmeli ve empatiye giden yol da anlamaktan geçmeli.

Her ne kadar önemsemediğini söylese de diğer insanları, önemsenmek ister insan.
Özel günlerinde hatırlanmak, ara sıra arayıp sorulmak, küçük şeylerle mutlu edilmek ister.
Peki böyle istekleri olan bir insan başkası için niye düşünemez bunları?
Kendi için istediklerini başkası için neden isteyemez?