Sokakların kızı...

Burayı çok kullanmadığım aşikar, bazen aklıma gelir de şöyle bir bakarım, bazen de söyleyecek iki çift lafım varsa ziyaret ederim, o kadar.

Dün iki önceki postu farkettim, içim burkuldu. Sokakların kızı demişim onun için, güzel ve özel kız Karabiber.

O günden 3 gün sonra dışarda tek bacağının derisi tamamen soyulmuş, bazı dişleri kırılmış ve çenesi kötü durumda buldu Zeliş onu. Önceki gün bina kapısının önünde kan görmüştüm de anlam verememiştim, meğer yaralandıktan sonra bize gelmeye çalışmış ama binadakilerin kapalı tutmak konusunda ısrarcı olduğu o demir kapıyı aşamamış. Ertesi gün Zeliha onu bulduğunda öyle kötüymüş ki hemen veterinere koşmuşlar. Onları veterinerden aldığımda o canlı, sevimli, beni görünce hemen bacaklarıma dolanan kedi gitmiş, yerine inleyecek kadar bile hali kalmamış bir kedi gelmişti.

Allah insanı iddiasından vurur...

Bu cümleyi duyalı bir yıl olmadı daha. Yeri de tarihi de dün gibi hatırlıyorum. Duyar duymaz gözlerimin gölgelenmesini ve İsmet Özel'e dair anılarımın film şeridi gibi gözlerimin önünden geçmesini hızlıca. Sahi neden daha önce duymamıştım bu sözü.

Bu kadar etkilenmemdendir belki, o gün bu gündür cümlenin hayat bulmuş hali gibi geziyorum ortada. Büyük iddialarım yoktur aslında. Ama genellemelerim ve tercihlerim var. Ne zaman bunlara ters düşen bir durumla karşılaşsam beynimde bu söz yankılanır aniden.

Biri fotoğrafımızı çekseydi...

Uyuyan kedileri rahatsız etmemek için ışığını kapattığım odam, dergimi okuyabilmek için açtığım masa lambamın sarı ışığıyla loşlaşmış. 

Çiçekli nevresimim üzerinde bağdaş kurmuş oturuyorum. 

Önümde İsmet Özel Yalnızlığı başlıklı yazısı açık derginin. 

Sağ yanımda yatakta kıvrılıp uyumuş siyah bir kedi: Karabiber. Sokakların kızı o. Arada misafirimiz olur dışarıların yorgunluğunu atmak için üzerinden. 

Sol yanımda çalışma sandalyemde kıvrılıp uyumuş sarı bir kedi: Badem. Dışarıların yavru kedisiydi o da bir zamanlar, şimdi evimizin neşesi.

Biri fotoğrafımızı çekseydi...