Günlerdir bir yumru taşıyorum boğazımda, düğümlendi kaldı, hiç gitmeyecek gibi, adını gördükçe yine hissettirecek kendini, yine zorlaştıracak nefes almamı. Ağlayınca geçer ya hani bazı yumrular, bu öyle değil, gözyaşları alıp götürmüyor onu, besliyor.
Emani...
Nasıl bir vahşet bu! Nasıl bir gözü dönmüşlük! Haberlerde spikerin düz sesinden dinlerken yaşananları, öfkeyle doluyor içim. İdrak etmeye çalışıyor zihnim, bir insan nasıl bu hale gelir, hangi hayvani dürtüler sebep olabilir buna. Hayır olmuyor, anlayamıyorum. Anlamak da istemiyorum zaten, hiç bir zaman aklım ermesin böyle bir acımasızlığa, vicdansızlığa, insanlığını kaybetmişliğe...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder